معمولًا اگر مجلس خلوت بود آقا از رويدادهايى كه در مدت غيبت ما واقع شده بود ما را مطلع مىفرمودند . در آن روز بسيار اظهار تأثر و نگرانى مىنمودند . وقتى از علّت نگرانى و ناراحتى پرسيديم ، فرمودند كه از اين پول‌ها ( يعنى مسئوليت اين پول‌ها ) كه مىدهم . ما گمان كرديم پول‌هايى را مىفرمايند كه خارج از شهر به مناسبت‌هايى مىپردازند . عرض شد كه اين امور از لوازم مرجعيت است و در محل خود ، به مورد است . فرمودند : « نه ، اين شهريه را كه مىدهم . » عرض كرديم : « اگر بنا باشد كه به افراد مستحق برسد آن‌ها در همين افرادى هستند كه شهريه دريافت مىنمايند ؛ و خلاصه ، محل پرداختش شهريه است . » كتابى را كه در آن ايام از يكى از معاريف منتشر شده بود و در كنارشان بود برداشتند و فرمودند : « اگر من شهريه بدهم و اين حوزه اقامه شود و مثل اين كتاب در آن تأليف شود من جواب خدا يا جواب آقا حضرت صاحب الامر ارواحنا فداه را چه بدهم .